poniedziałek, 27 lipca 2015


Dziś chciałabym napisać o serialu, który według mnie zasługuje na poświęcenie większej uwagi. Uważam, że jest on jednym z najlepszych, jakie kiedykolwiek powstały. Mówię oczywiście o Breaking Bad.


Vince Gilligan - jako perfekcjonista - traktuje swoje dzieła śmiertelnie poważnie. Dba o każdy szczegół: kolor koszuli bohatera, symbolikę elementów obrazu czy umiejętne dobranie i wkomponowanie w scenę odpowiedniego utworu muzycznego.
Dzięki takim detalom jego serial, „Breaking Bad”, osiągnął światową sławę. Doskonale dobranej obsadzie aktorskiej (Bryan Cranston i Aaron Paul w głównych rolach) i usytuowaniu akcji w Albuquerque (aglomeracja w USA, blisko granicy z Meksykiem),  mieście, w którym faktycznie mogły rozegrać się wydarzenia, zawdzięczamy przyjemność oglądania kolejnych odcinków. Zaangażowanie i konsekwencja w pracy całej ekipy sprawiły, że finałowy odcinek V sezonu, kończący przygody Waltera White’a zgromadził przed telewizorami 6,4 miliona widzów w samej Ameryce. W ciągu 12 godzin od emisji liczba ta wzrosła do ponad 10 milionów.
Rak płuc. Taka diagnoza potrafi odebrać chęć do życia nawet najsilniejszym psychicznie osobom. Tymczasem 50-letni Walter zaczyna się zastanawiać, co zrobić, by zapewnić swojej rodzinie godny byt po jego śmierci. Doskonale wie, że nie wystarczy na to skromna pensja nauczyciela chemii. Szansa pojawia się, gdy jego szwagier Hank, agent DEA (Agencji ds. walki z narkotykami), zabiera go na jedną z akcji. Mimo że nie przebiega ona po myśli agentów, Walter w zbiegłym przestępcy rozpoznaje swojego dawnego ucznia Jessy’ego Pinkmana. Nic nikomu nie mówiąc, postanawia go odnaleźć i złożyć mu kuszącą propozycję. Chłopak ma zostać jego wspólnikiem, by razem mogli wytwarzać najczystszą na rynku metaamfetaminę. To początek drogi Waltera. Heisenberg, bo taki pseudonim przybiera bohater, z czasem staje się „grubą rybą”, z którą każdy powinien się liczyć. Co jednak się stanie, gdy Hank dowie się, że król metaamfetaminy to jego chory na raka i na pozór ułożony szwagier?
Przez V sezonów możemy obserwować losy White’a i jego tytułowe zejście na złą drogę. Serial prezentuje prawdziwy świat bez zbędnych upiększeń. Twórcy starają się pokazać, że tak jak w rzeczywistości, gdy raz wejdzie się w świat narkotyków i przestępstw, nie można z niego uciec. Wszystko zrobione jest na tyle umiejętnie, że żadna ze spraw nie jest przerysowana. Przez 62 odcinki (62. pierwiastkiem w układzie okresowym jest samar, którego używa się do leczenia raka płuc, choroby Walta) mamy styczność z różnymi twarzami Heisenberga. Dzięki świetnej grze aktorskiej Bryana Cranstona możemy patrzeć na frustrację, radość czy w końcu przemianę w prawdziwego, niezważającego na nic przestępcę. Przyjemność oglądania, mimo trudnej tematyki, zapewnia humor wkomponowany w wypowiedzi Jessy’ego czy Saula Goodmana (Bob Odenkirk).
Moim zdaniem serial sam w sobie jest jak narkotyk. Obejrzenie pierwszych odcinków zapewnia zajęcie na długie godziny. Nie jest to jednak marnowanie czasu. Według mnie „Breaking Bad” jest jednym z lepszych seriali, jakie kiedykolwiek powstały. Oddziałuje na nas, zmusza do refleksji na temat  sensu gonienia za pieniędzmi i dotyka prawdziwie ważnych spraw. Śmiało mogę go polecić każdemu.


002 Breaking Bad

poniedziałek, 22 czerwca 2015

Powody pisania bloga? Cóż przede wszystkim nuda. Przynajmniej tak jest w moim przypadku. Chęć pisania prześladuje mnie od dawna. Jednak zawsze wszystko potoczy się tak, że mój słomiany zapał wygrywa. Szczególnie, że w marcu matura.
Nawet w tym momencie czuję, że wszystek zapał, który miałam do tej pory powoli ulatuje. Prowadzenie tego bloga będzie więc swoistym przełamywaniem wielu barier, między innymi mojego lenistwa.
Kim jestem? Mam na imię Ania i w maju skończyłam 18 lat. Od ponad miesiąca jestem więc pełnoprawnym obywatelem Polski. We wrześniu pójdę do maturalnej klasy na profilu mat-geo. Co chce robić w przyszłości? Nie wiem. Chciałabym powiedzieć, że mam określone preferencje na temat przeszłości, bo kiedyś tak było. Wyobrażałam sobie siebie jako panią adwokat pracującą w sądzie. A teraz? Owszem, nadal jest to moim skrytym marzeniem, jednak cały czas w moim umyśle pojawiają się pytania, czy jest to właściwa droga.
~~~
Ania

001