Dziś chciałabym napisać o serialu, który według mnie zasługuje na poświęcenie większej uwagi. Uważam, że jest on jednym z najlepszych, jakie kiedykolwiek powstały. Mówię oczywiście o Breaking Bad.
Vince
Gilligan - jako perfekcjonista - traktuje swoje dzieła śmiertelnie
poważnie. Dba o każdy szczegół: kolor koszuli bohatera, symbolikę
elementów obrazu czy umiejętne dobranie i wkomponowanie w scenę
odpowiedniego utworu muzycznego.
Dzięki takim detalom jego serial, „Breaking Bad”, osiągnął światową
sławę. Doskonale dobranej obsadzie aktorskiej (Bryan Cranston i Aaron
Paul w głównych rolach) i usytuowaniu akcji w Albuquerque (aglomeracja w
USA, blisko granicy z Meksykiem), mieście, w którym faktycznie mogły
rozegrać się wydarzenia, zawdzięczamy przyjemność oglądania kolejnych
odcinków. Zaangażowanie i konsekwencja w pracy całej ekipy sprawiły, że
finałowy odcinek V sezonu, kończący przygody Waltera White’a zgromadził
przed telewizorami 6,4 miliona widzów w samej Ameryce. W ciągu 12 godzin
od emisji liczba ta wzrosła do ponad 10 milionów.
Rak płuc. Taka diagnoza potrafi odebrać chęć do życia nawet
najsilniejszym psychicznie osobom. Tymczasem 50-letni Walter zaczyna się
zastanawiać, co zrobić, by zapewnić swojej rodzinie godny byt po jego
śmierci. Doskonale wie, że nie wystarczy na to skromna pensja
nauczyciela chemii. Szansa pojawia się, gdy jego szwagier Hank, agent
DEA (Agencji ds. walki z narkotykami), zabiera go na jedną z akcji. Mimo
że nie przebiega ona po myśli agentów, Walter w zbiegłym przestępcy
rozpoznaje swojego dawnego ucznia Jessy’ego Pinkmana. Nic nikomu nie
mówiąc, postanawia go odnaleźć i złożyć mu kuszącą propozycję. Chłopak
ma zostać jego wspólnikiem, by razem mogli wytwarzać najczystszą na
rynku metaamfetaminę. To początek drogi Waltera. Heisenberg, bo taki
pseudonim przybiera bohater, z czasem staje się „grubą rybą”, z którą
każdy powinien się liczyć. Co jednak się stanie, gdy Hank dowie się, że
król metaamfetaminy to jego chory na raka i na pozór ułożony szwagier?
Przez V sezonów możemy obserwować losy White’a i jego tytułowe
zejście na złą drogę. Serial prezentuje prawdziwy świat bez zbędnych
upiększeń. Twórcy starają się pokazać, że tak jak w rzeczywistości, gdy
raz wejdzie się w świat narkotyków i przestępstw, nie można z niego
uciec. Wszystko zrobione jest na tyle umiejętnie, że żadna ze spraw nie
jest przerysowana. Przez 62 odcinki (62. pierwiastkiem w układzie
okresowym jest samar, którego używa się do leczenia raka płuc, choroby
Walta) mamy styczność z różnymi twarzami Heisenberga. Dzięki świetnej
grze aktorskiej Bryana Cranstona możemy patrzeć na frustrację, radość
czy w końcu przemianę w prawdziwego, niezważającego na nic przestępcę.
Przyjemność oglądania, mimo trudnej tematyki, zapewnia humor
wkomponowany w wypowiedzi Jessy’ego czy Saula Goodmana (Bob Odenkirk).
Moim zdaniem serial sam w sobie jest jak narkotyk. Obejrzenie
pierwszych odcinków zapewnia zajęcie na długie godziny. Nie jest to
jednak marnowanie czasu. Według mnie „Breaking Bad” jest jednym z
lepszych seriali, jakie kiedykolwiek powstały. Oddziałuje na nas, zmusza
do refleksji na temat sensu gonienia za pieniędzmi i dotyka prawdziwie
ważnych spraw. Śmiało mogę go polecić każdemu.